DAF AUTOMOBIEL MUSEUM


Om nooit te vergeten !

De eerst twee vrachtwagens moesten opgehaald worden! Roelof en Rob hadden wel een rijbewijs, maar de eerste twee oudjes van de Gemeente Reiniging Enschede liepen niet. De ene had een remprobleem de ander een mankement in de brandstoftoevoer. Roelof had wel een oplossing! Hij had tenslotte een Ford Capri 2600 en die kon ze vast wel trekken!. Zover was het toch niet naar de Elsbeekweg!? Zo gezegd zo gedaan, de Ford ervoor, sleepkabel eraan en rijden maar. Zonder accu's, dus ook geen richtingaanwijzers.... Het was maar een kilometer of drie maar Rob had het tijdens de rit aardig warm. De DAF in de versnelling, voet op de koppeling, hand bij de handrem (de handrem remde de cardanas af bij deze oude types!!!!) en rijden maar.... Het lukte: de Ford gaf het onderste uit de kan, we hoefden niet al te veel te remmen, én we zijn géén politie tegengekomen! . Dat gaf moed voor nummer twee.


Vredestein Rally ondersteuningsbus

We kregen van Theo van Delft ( bedrijfsleider Voertuig Collectie ) van het Autotron ( toen nog in Drunen ) een speciale rallybus aangeboden. Deze bus was destijds speciaal voor bandenfabrikant Vredestein gebouwd als ondersteuning bij internationale rally's. ( o.a Rally van Monte Carlo, Tulpenrally ). De inmiddels in slechte staat verkerende bus liep niet meer en moest op een andere manier getransporteerd worden. Trekbumper, bij een oude bus....nee dus. De oplossing toen was een harpsluiting om de voorveer en daaraan nog een harpsluiting en daaraan de trekstang. Verlichtingsbord achterop gebonden en rijden maar. Moest kunnen ! Wel eens 150 kilometer "op trekstang" gereden met een oude bus zónder stuurbekrachtiging ??. Eén voordeel hadden we: van Apeldoorn naar Deventer was net een stukje autobaan geopend. Voordeel ? We hadden nog geen kilometer op de weg gereden: Politie ! Remmen was een beetje een probleem, de bus remde NIET, alleen de trekker remde en de trekstang met harpsluiting schoof steeds maar weer over de voorveer tot aan de vooras. ( Bij het optrekken was het anders: Als Roelof al bijna een meter weg was, stond de bus nog STIL )

Politie dus : Rob stapt uit, gooit de deur dicht en loopt op de agenten toe. Wat....een heel verhaal, maar het einde van het liedje was, dat we omdat het voor ons museum was we voor deze keer door mochten rijden. Handen schudden en rijden maar.... rijden maar ? De deur van de bus was in het slot gevallen, en de agenten stonden al te wachten om ons een stukje op weg te helpen ! De deur aan de andere zijde van de bus hadden we aan de binnenkant vastgebonden, dus dat was óók geen optie. De agenten keken al waar we bleven. Nog nooit zo snel op het dak van een bus gezeten, om via het dakluik naar binnen te gaan!


Carnavalsoptocht

Na het debâcle rond het opslagdepôt in Mierlo, moesten natuurlijk bijna alle voertuigen weer terug naar Glanerbrug. Dag en nacht werd er weer door dezelfde medewerkers gezeuld met de goederen, omdat DAF iets anders bedacht had. Er zat toch nog een leuke kant aan: Op een zaterdagmiddag stonden Theo en Rob met een uitgeschoven dieplader, die ze hadden volgeladen met twee vrachtwagens, klaar voor vertrek. Nog even luchtdraaien en weg ! We komen van de binnenplaats af en willen via de kanaaldijk naar boven rijden. Wat stonden daar toch veel mensen....Toen we dichterbij kwamen, zagen we dat al die mensen stonden te kijken naar een carnavalsstoet, die langzaam voorbij trok. Wat nu ? Uitstappen en even vragen: de stoet was vele honderden meters lang en was zojuist begonnen . Dus dat kon nog wel een uurtje of zó duren!

Wij moesten zeker nog drie uur rijden naar Enschede/Glanerbrug en wilden eigenlijk wel graag verder. Even aan de omstanders gevraagd of we, als er een "gaatje" in de stoet zat even konden " inhaken " en we konden weer verder. We hebben ongeveer een uurtje noodgedwongen stapvoets meegereden in de carnavalsoptocht tot we in Hout (Helmond) waren en op dezelfde manier de stoet weer konden verlaten richting Aarle-Rixtel. We voelden ons wel een beetje opgelaten, maar we hebben nog nooit zoveel bekijks gehad tijdens een transport met oude DAF's !!


DAF Vlag

Rob vergeet het evenement in Fréjus nooit weer: Peter Kleiberg had het idee, om de DAF vlag die we bij ons hadden boven in de uitgeschoven ladder van onze ladderwagen te hangen. Geen probleem....ladder inschuiven en vlag vastmaken en..... Klaar, mooi gezicht een DAF vlag wapperend tussen de "bergen en wolken" ( we stonden in een dal ). 's avonds ladder in schuiven....nee dus, de vlag zat vast tussen de glijdelen van de ladder!!. Er moest iemand naar boven.... Niemand durfde, zelfs de mensen van de vrijwillige brandweer niet: Ben jij gek!? Wel eens via een ladder 33 (drieëndertig) meter hoog geklommen in het "luchtledige" met om je heen bergen en voorbij drijvende wolken? Rob nu wel en hij had bovenin ook de handjes nog nodig om de vlag los te maken!! De DAF vlag had zijn doel bereikt: Reclame, want iedereen keek naar boven.


Supersnelle DAF

Terugrit Fréjus: 's morgens vroeg stond iedereen paraat voor de terugrit naar Eindhoven/Enschede. De eerste kilometers op lokale wegen reden we in een enorme optocht van oude voertuigen, want alle deelnemers aan het evenement zochten de thuisbasis op. Alhoewel het een prachtige rit was door de bergen, waren we toch blij dat de autobaan in zicht kwam, konden we toch met de oudjes max. 80 km/pu rijden. Dacht Rob !

Na vele, vele kilometers, het was inmiddels laat in de middag, hadden we weer een stuk autoweg met drie rijbanen. Het was prachtig weer en er scheen niets aan de hand. We kwamen weer in de glooingen van de Ardennen, er zat een lichte afdaling in de weg, dus de oudjes hadden het makkelijk. Rob reed ongeveer 70, een kilometer verder 80 Prima! Een kilometer verder 90....even iets bijremmen! Ja, ja.... een kilometer verder 110 en het einde van de lichte afdaling was nog niet in zicht. Tiny zegt, Rob wat rij je hard. Weet ik! Een kilometer verder 120.... Zou je niet eens wat langzamer gaan Rob ? Stilte. Rooob!! Ja, Rem dan....Kan ik niet....Waaaat!!?? We wisten niet hoelang de afdaling nog zou duren en als je steeds gaat bij remmen houd je natuurlijk geen remvoering over, als het echt nodig was, MOEST hij remmen. De autobaan was nog steeds 3 baans en we reden "alleen", we zouden toch wel weer een keertje omhoog gaan !!??

De oude DAF met oplegger (totaal 11 ton) was duidelijk niet berekend op lange afdalingen, hoe glooiend het ook ging. De DAF had een 100 PK benzinemotor dus GÉÉN motorrem en maar VIER versnellingen, dus een half tandje terug was geen optie, om over terugschakelen maar te zwijgen!! Én de combinatie had geen luchtdrukremmen maar nog het oude vacuum remsysteem. We waren net een ongeleid projectiel! Gelukkig, gelukkig na vele kilometers met een toch wel zwetende Rob en angstige Tiny, ging de weg langzaam weer omhoog. Een halfuur later zaten we gelukkig allemaal gezond aan de koffie. De volgende keer gaan we binnendoor over de oude weg, je moet oude dingen in deze streek niet scheiden! . Dan maar een uurtje later!!


Losse kraanmast

We hebben een DAF Torpedo met een Bulthuiscabine, maar we hadden ruiten en een motor nodig. Op een vrachtwagensloperij wisten we nog een exemplaar te staan uitgevoerd als kraanwagen. Het trekkerchassis was voorzien van een zelfgemaakte kraan: Aan elkaar gelaste buizen van zo'n 6 meter lengte, boven aan een katrol en dat was hem! De mast rustte op een steun achter op het chassis. Voor oud ijzerprijs kregen we de wagen mee. Wij hadden de benodigde onderdelen en daar ging het om. Roelof en Rob gingen hem halen met een dieplader. De wagen achterwaarts op de dieplader geplaatst, zodat de mast boven onze trekker uitkwam. Hoogte gemeten 3.70 : Perfect. We gaan rijden en een paar kilometer verder, komen we onder een autobaanviaduct door om daar autobaan op te draaien. We reden op de afslag een km of dertig plotseling een grote dreun en we stonden STIL!! Wat was dat ?? Wij de cabine uit, kijken.... wat bleek we waren net door een knipgat gereden en de mast die los op de steunen lag, was door de klap omhoog gestuiterd en zat vast in het dak van het viaduct. Hallo!! En toen.... langzaam achteruit, de mast viel weer terug, kijken of de auto nog aan de spankettingen vastzat, rap het puin van de oplegger en van de straat en wegwezen!! Het was 's morgen héél vroeg en er was gelukkig nog geen mens op straat. Alweer geluk gehad en een ervaring rijker!


Blij met een Scania

Rob reed af en toe over de snelweg Groningen-Heerenveen en bij Drachtstercompagnie stonden bij een hele grote vrachtwagensloperij enkele militaire tankopleggers in de wei. Zou daar ook een ouderwetse vliegtuigtanker (YF 102) van DAF bijstaan? Geen afrit in de buurt en weinig tijd, dus volgende keer. Na een paar maanden een rit naar Zwaagwesteinde, dat kwam goed uit. Rond het midaguur arriveerde Rob bij de sloper. Het hek zat dicht: schaft. Aangeklopt bij het oude boerderijtje en de baas geeft toestemming om even te gaan kijken. Rob loopt op een smal pad tussen de sloopvrachtwagens door en ziet in één keer op een meter of 10 afstand een rottweiler met de tandjes bloot in volle vaart op zich afkomen!! Rob bedenkt zich niets en kan gelukkig nog net op tijd een deur van een vrachtwagen opentrekken....Oef!! Het bleek een Scania torpedo te zijn: de hond heeft gedurende drie kwartier bovenop de motorkap geprobeerd om binnen te komen. Toen kwam de baas met een ketting voor de hond, want hij was Rob al aan het zoeken en had gezien, dat de hond niet voor het huis aan de ketting lag en had al zo'n vermoeden....Nog nooit zo blij met een Scania geweest!

Overigens, later bleek het wel om een YF 102 te gaan, maar de man vroeg 10.000 gulden want de pomp alléén al zou 6000 gulden opbrengen.


Voor toen : Een Supervondst

Op een vrijdag reed Rob richting België, bij het woonwagenkamp Vorstengrafdonk in Oss (toen nog onder aan de rijksweg) ziet hij een YA 328 staan. 's Morgens om 6 uur....Vreemd. Op de terugweg 's avonds staat hij er nog....nog vreemder. Rob gaat poolshoogte nemen op het kamp en komt er achter, dat de 328 van ene Nico moet zijn, die achter op het kamp woont. Eindelijk gevonden: de DAF was te koop voor 800 gulden.

Nu was er in 1980 in héél Nederland niet één 328 te koop, want de domeinen gaven ze nog niet vrij. Maar hier langs de straat stond er eentje voor 800 gulden. Rob had natuurlijk geen achthonderd gulden bij zich, maar met een aanbetaling van 200 gulden wilde Nico de wagen wel een dag vasthouden. Rob had ook dagelijks geen 200 gulden in de zak, pinnen bestond nog niet: goede raad was duur. Dit was de kans om een 328 te krijgen!! En morgen was het zaterdag, dus tijd om de wagen op te halen.. Even verderop in Grave ging Rob bijna dagelijks koffie drinken bij chauffeurscafé Den Tol, bij Herman. Naar Herman 200 gulden lenen, géén probleem: ik zie je maandag of dinsdag wel weer! Terug naar Nico en betalen en op vrijdagmiddag bij van Wezel en bij BSO nog even gauw een transportcombinatie regelen. Roelof gevraagd of hij de volgende morgen mee kon. 's Avonds gauw alles klaarzetten en de volgende morgen om 6 uur rijden. De 328 stond gelukkig nog op dezelfde plek en kon na betaald te hebben opgeladen worden. Wij hadden een 328 in ons DAF Museum!!


De 555 van Jan de Rooij

Tijdens één van onze transporten vinden Bennie en Rob in een lege loods van zo'n 2000 m2 achterin de hoek de restanten van de 555. Rob had Jan de Rooij al eens gevraagd naar de 555, maar Jan gaf aan, dat de wagen er niet meer was. Op de terugweg gingen Bennie en Rob naar het hoofdkantoor van de Rooij in Son om verslag uit te brengen. Netjes gemeld bij de balie, en Jan kon ons wel even te woord staan. Rob spontaan: Jan ik heb de 555 gevonden! Waar ? vraagt Jan. In één van de loodsen in Geldrop....Wat doede gij in MIJN loods als ik er niet bij ben?? We moesten er naast zijn en moesten even wachten....ERUIT van MIJN terrein af, opgesodemietert!!

Een jaar later trekt Rob de stoute schoenen aan en gaat wéér naar Jan de Rooij, Rob komt het kantoor binnen : Wat doede gij hier, had ik jouw niet van mijn terrein geschupt? Ja maar....D'r UIT !!!

Twee jaar later wordt bij DAF de nieuwe Paris-Dakar Truck en het chauffeurs- en navigatieteam voorgesteld. Jan staat er ook tussen en spreekt Rob aan: Dag meneer Lammers, hoe gaat het met ouw museumke? Goed Jan maar....de 555. Hedde oe die dan nog nie, HAALT 'M!!

We moesten in de loop der jaren wel vaker strijd leveren om iets voor het museum te bemachtigen. Over het algemeen was de uitkomst enigzins voorspelbaar, deze keer niet, maar we hadden hem: DÉ 555 Rallycrosswagen van Jan de Rooij!!


naar begin pagina

startpagina